E – radio
TV



Δικτυακή τηλεόραση και ραδιόφωνο








Επιλέξτε από την λίστα ραδιοφωνικούς σταθμούς





Μάι 24
Δημοσιεύτηκε από στις ως Μερικές πινελιές – Σχόλια



 
 
Η επικαιρότητα γύρω από το θέμα της παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου Καθεστώτος στην Τοπική Εκκλησία της Ουκρανίας τρέχει με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Ιδίως μάλιστα μετά την Απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου να προχωρήσει Διαδικαστικώς το ζήτημα, κατόπιν ενημερώσεως και Συντονισμού των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Αποτέλεσμα αυτής της Αποφάσεως ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ  κ.κ. Ιλαρίων (του Πατριαρχείου Μόσχας) να προχωρήσει διαδοχικώς σε επισκέψεις στην Εκκλησίες της Κύπρου, της Αλεξάνδρείας, της Αντιοχείας και των Ιεροσολύμων, ενώ στην Ελλάδα δεν ήρθε, λόγω βεβαρυμένου προγράμματος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών. Απεστάλη όμως Επιστολή του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών, της οποίας προηγήθηκε άλλη Επιστολή του Μητροπολίτου  κ. Ονουφρίου, Επικεφαλής της Ορθόδοξης Ουκρανικής Εκκλησίας – Πατριαρχείου Μόσχας, ενώ υπήρξαν και επαφές σε Διπλωματικό Επίπεδο.
Παραλλήλως, ο ίδιος Ιεράρχης έχει τονίσει και συνεχίζει να τονίζει σε Συνεντεύξεις του, ότι τόσον η ύπαρξη «Σχισματικής Εκκλησίας», εννοώντας την Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία – Πατριαρχείο Κιέβου, όσο και η ανάμειξη της Ουκρανικής Πολιτείας στο ζήτημα της Παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου Καθεστώτος αποτελούν παράγοντες Ανασχέσεως και Αντικανονικότητος της Διαδικασίας, που έχει ήδη κινηθεί.
Από την άλλη πλευρά, το Οικουμενικό Πατριαρχείο απέστειλε Τριμελή Αντιπροσωπεία στην Αθήνα, η οποία συναντήθηκε με τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και τον ενημέρωσε για το φλέγον θέμα, προβάλλοντας προφανώς τα επιχειρήματα περί της κανονικότητος τόσο αυτής ταύτης της Αποφάσεως Περί Παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου Καθεστώτος όσο και της Ακολουθητέας Διαδικασίας.
Τέλος, η Εκκλησία της Πολωνίας, έλαβε ήδη Επίσημη θέση επί της δυνατότητας Παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου Καθεστώτος στην Ουκρανική Εκκλησία, αρνούμενη την κανονικότητα μιας τέτοιας Παραχωρήσεως, συντασσόμενη κατά το μάλλον ή ήττον με τις θέσεις του Πατριαρχείου Μόσχας. Το αξιοπρόσεκτο στην περίπτωση αυτή είναι, ότι ενώ η Εκκλησία της Πολωνίας τάσσεται υπέρ της Αντικανονικότητος της Παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου στην Ουκρανική Εκκλησία, στην δική της Πράξη Περί Παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου Καθεστώτος τονίζεται η Αντικανονικότητα της Ενσωματώσεως το 1686 της Μητροπόλεως Κιέβου στο Πατριαρχείο Μόσχας «γέγραπται γὰρ ὅτι ἡ ἀπὸ τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς Θρόνου ἀρχικὴ ἀπόσπασις τῆς Μητροπόλεως Κιέβου καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς ἐξαρτωμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Λιθουανίας καὶ Πολωνίας καὶ ἡ προσάρτησις αὐτῶν τῇ Ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ Μόσχας οὐδαμῶς συνετελέσθη συμφώνως ταῖς νενομισμέναις κανονικαῖς διατάξεσιν, οὐδ᾿ ἐτηρήθησαν τὰ συνομολογηθέντα περὶ πλήρους ἐκκλησιαστικῆς αὐτοτελείας τοῦ Μητροπολίτου Κιέβου, φέροντος τὸν τίτλον Ἐξάρχου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου».

Τα επιχειρήματα που προβάλλει η Εκκλησία της Ρωσίας και με τα οποία συμφωνεί η Εκκλησία της Πολωνίας, αντικρούονται ευχερώς.

Α) Όσον αφορά στην ύπαρξη περισσοτέρων της μιας Εκκλησιών, οφείλω να ομολογήσω, για να είμαι ρεαλιστής, ότι υφίσταται ζήτημα, όμως είναι αντιμετωπίσιμο. Η αντιμετώπισή του δύναται να γίνει μέσω της λύσεως, που προτίθεμαι να προτείνω παρακάτω.

Β) Όσον αφορά το ανεπίτρεπτο της αναμείξεως της Ουκρανικής Κυβερνήσεως στο θέμα αυτό, το οποίο είναι Εκκλησιαστικής φύσεως θα εκθέσω τα εξής:

Στο Συνοδικό Χρυσόβουλλο ή Τόμο του έτους 1590 Περί Ανυψώσεως του Αρχιεπισκόπου Μόσχας σε Πατριάρχη, αναφέρονται τα εξής:

«Ὅτε ὁ εὐσεβέστατος καὶ Γαληνότατος Μονάρχης Τσάρος πάσης Ρωσσίας, Μόσχας, Καζάνης, Ἀστραχανίου, Νοβογορόδου καὶ ἄλλων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν κύριος Θεόδωρος Ἰωαννίδης, ἐδεχθη τὴν σαρκικὴν ἡμῶν μετριότητα καὶ ἔδειξε πρός ἡμᾶς φιλίαν, ὅσην εἶχε πρὸς τὸν Θεὸν εὐλάβειαν καὶ ἀγάπηv πρὸς τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τότε ἐζήτησε παρ’ ἡμῶν τὴν ἀξίαν τοῦ Πατριάρχου κατὰ Συνοδικὴν ἐκλογὴν καὶ κατὰ τοὺς Κανόνας καὶ ἵνα ἐγκαθιδρύσωμεν καὶ καλἐσωμεν τὸν τῆς Μόσχας Ἀρχιεπίσκοπον Πατριάρχην ὡς Αναγορεύονται καὶ οἱ λοιποί. Πρῶτος ὁ Κωνσταντινουπόλεως Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐκ τῆς Αγίας Οἰκουμενικῆς πρώτης Συνόδου ἐτιμήθη διὰ τοῦ Αξιώματος Ὀρθοδόξου Πατριάρχου ὑπὸ τοῦ μακαρίου καὶ ἰσαποστόλου Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, ἔπειτα δὲ ὁ Ἀλεξανδρείας, ὁ Ἀντιοχείας καὶ ὁ Ἱεροσολύμων.
Καὶ ἡ μετριότης ἡμῶν, ἱδίοις ὀφθαλμοῖς εἴδομεν καὶ ἐχάρημεν διὰ τὴν χάριν, τὸ μεγαλεῖον καὶ τὴν ἔκτασιν τὴν δοθεῖσαν παρὰ τοῦ Θεοῦ εὶς τὸ βασίλειον τοῦτο· διότι εἷς μόνος εἶναι σήμερον ἐπὶ τῆς γῆς βασιλεὺς μέγας καὶ Ὀρθόδοξος, καὶ ἤθελεν εἶναι ἄτοπον τὸ νὰ μὴ ἐκτελεσθῇ ἡ θὲλησις αὐτοῦ.
Ἡμεῖς δὲ ἀποδεχθέντες κατὰ τὸ πνεῦμα τοῦτο ἐγκαθιδρύσαμεν ἐν Μόσχᾳ Πατριάρχην τόν κύριον Ἰὼβ, καὶ διὰ τῆς θείας χάριτος ἐδώκαμεν αὐτῷ Χρυσόβουλλον Πατριαρχικὸν, καὶ ἐγκρίνομεν ἵνα αὐτὸς ὁ Αρχιεπίσκοπος Μόσχας ἐξουσιάζῃ ὡς πέμπτος Πατριάρχης καὶ διὰ τῆς ἀξίας καὶ τῶν τιμῶν τιμᾶται μετὰ τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν εἰς αἰῶνας. Οὕτως ἀπεφασίσαμεν ἐπιτοπίως. Ὅτε δὲ ἡ μετριότης ἡμῶν ἐπανήλθομεν πρὸς τὸν Θρόνον ἐν τῇ τοῦ Κωνσταντίνουπόλει, καὶ ἐδηλώσαμεν τὸ προκείμενον, τὸν σκοπὸν καὶ τὴν Αἴτησιν τοῦ Εὐσεβεστάτου Ἄνακτος πρὸς τοὺς λοιποὺς ἀξιοσεβεστάτους καὶ Αγιωτάτους Πατριάρχας, ἐφάνη τοῦτο αὐτοῖς εὐάρεστόν τε καὶ ηὐλογημένον».


Τι συμπέρασμα εξάγεται, λοιπόν, από το παραπάνω απόσπασμα;


Ότι η ανύψωση του Αρχιεπισκόπου Μόσχας σε Πατριάρχη είχε ως αφορμή αίτημα του Τσάρου Θεοδώρου και έγινε δεκτό, διότι θα ήταν άτοπο να μην εκτελεσθεί η επιθυμία ενός Ηγεμόνα, ο οποίος εκείνη της Εποχής ήταν ο μόνος «Μέγας» και «Ορθόδοξος». Δηλαδή, με άλλες λέξεις, η Απόφαση της Εκκλησίας περί Ανυψώσεως του Αρχιεπισκόπου Μόσχας σε Πατριάρχη εκδόθηκε κατόπιν παρεμβάσεως της Πολιτειακής Εξουσίας. Και το σημαντικότερο όλων είναι, ότι το Εκδόσαν την Απόφαση Συνοδικό όργανο θεώρησε ότι θα ήταν άτοπο, να μην γίνει σεβαστή η παρέμβαση αυτή.
Προς περαιτέρω ενίσχυση των όσων ήδη εκτέθηκαν, θα αναφέρω συμπληρωματικώς και την από 30 Σεπτεμβρίου 1721 Επιστολή του Ρώσου Αυτοκράτορα Πέτρου Α΄ (δηλαδή της Πολιτειακής Εξουσίας) προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία, Διά της οποίας ζήτησε αυτός από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την Αναγνώριση ως ίσης με τους Προκαθημένους των άλλων Πρεσβυγενών Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων της Πνευματικής Συνόδου, που δημιούργησε ο ίδιος: «Ὅθεν κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν πρώτων ἐν τε τῇ Παλαιᾷ καὶ ἐν τῇ Νέᾳ Διαθήκῃ εὐσεβῶν Βασιλέων, ἀναλαβόντες φροντίδα καὶ ζῆλον ἕνεκα τῆς τε Ἐκκλησιαστικῆς διορθώσεως καὶ τοῦ Ἱερατείου, καὶ μὴ ἔχοντες εἰς τοῦτο ἀρμοδιώτερον μέσον, παρὰ τὴν Συνοδικὴν Διοίκησιν, διὰ τοῦτο μετὰ πολλὴν ὀρθὴν κρίσιν καὶ βουλὴν μετά τε τοῦ Ἱερατείου καὶ τοῦ τῶν λαϊκῶν Τάγματος τοῦ Ἡμετέρου Βασιλείου, ἐνεκρίναμεν συστῆσαι Πνευματικὴν Σύνοδον, ἰσοδυναμοῦσαν τοῖς Πατριάρχαις, ὅ ἐστι, μίαν Ανωτάτην Πνευματικὴν Διοικητικὴν Ὁμήγυριν, πρὸς Κυβέρνησιν τῆς Ῥωσσικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἡμετέρου Βασιλείου Κράτους, ἀπὸ ἄξια ἱερωμένα ὑποκείμενα Ἀρχιερέων τε καὶ Κοινοβιαρχῶν,… ὑπεχρέωσαν ἑαυτοὺς εἰς τοῦτο. Πεποίθαμεν οὖν ὅτι καὶ ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, ὡς πρῶτος Ἀρχιερεὺς τῆς Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καὶ Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, τὸ Ἡμέτερον τοῦτο Διάταγμα καὶ τὴν Συστηθεῖσαν Πνευματικὴν Σύνοδον, εὐδοκήσαντες ὁμολογήσετε δίκαιον, καὶ περὶ τούτου διακοινώσετε τοῖς λοιποῖς Μακαριωτάτοις Πατριάρχαις, τῷ τε Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων».
Και αυτό το Αίτημα έγινε δεκτό, όπως προκύπτει από την από 23 Σεπτεμβρίου 1723 Απαντητική Επιστολή που στάλθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη  κ. Ιερεμία, όπου ρητώς αναφέρεται ότι: «Ἡ Μετριότης Ἡμῶν, διὰ τῆς χάριτος καὶ Εξουσίας τοῦ Παναγίου, Ζωποιοῦ καὶ Τελεταρχικοῦ Πνεύματος, ἐπικυροῖ, βεβαιοῖ καὶ ἀποφαίνει τὴν, παρὰ τοῦ Εὐσεβεστάτου καὶ Γαληνοτάτου Αὐτοκράτορος, ἁγίου Βασιλέως πάσης Μοσχοβίας, μικρᾶς καὶ λευκῆς ‘Ρωσσίας καὶ πάντων τῶν Βορείων, Ἀνατολικῶν, Δυτικῶν καὶ ἄλλων πολλῶν μερῶν Κατεξουσιαστοῦ Κυρίου, Κυρίου Πέτρου Ἀλεξιάδου Ἰμπεράτορος, τοῦ κατὰ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀγαπητοῦ καὶ περιποθήτου αὐτῆς, Διορισθεῖσαν Σύνοδον ἐν τῇ Ῥωσσικῇ Αγίᾳ μεγάλῃ Βασιλείᾳ εἶναι καὶ λὲγεσθαι Ἡμετέρα ἐν Χριστῷ Ἀδελφή, Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος παρὰ πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἱερωμένων τε καὶ λαϊκῶν, Αρχόντων καὶ ἀρχομένων, καὶ ἀπὸ παντὸς προσώπου Αξιωματικοῦ.
Καὶ ἔχει Άδειαν τελεῖν καὶ ἐπιτελεῖν ὅσα οἱ τέσσαρες Ἀποστολικοὶ Ἁγιώτατοι Πατριαρχικοὶ Θρόνοι· νουθετεῖ, παραινεῖ καὶ ἐπιτάττει αὐτήν, ἵνα διαφυλάττῃ καὶ κρατῇ ἀπαρασάλευτα ἔθη καὶ Κανόνας τῶν Ἱερῶν Οἰκουμενικῶν Ἁγίων ἑπτά Συνόδων, καὶ ἄλλα ὅσα ἡ Ἀνατολική Ἁγία Ἐκκλησία διακρατεῖ, καὶ διαμένῃ εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα ἀπαρασάλευτος».
Συνεπώς, η προβολή τέτοιων επιχειρημάτων Περί Αντικανονικής Αναμείξεως της Πολιτειακής Εξουσίας σε θέματα της Εκκλησίας ελέγχεται για την λογική βάση της.

Τώρα, το ερώτημα που γεννάται, είναι, τι μέλλει γενέσθαι.

Θα τολμήσω να προτείνω μια λύση, στην οποία με οδηγούν κάποια δεδομένα.
Ποια είναι τα δεδομένα αυτά;

Η κατά το έτος 1686 προσάρτηση της Μητροπόλεως Κιέβου στο Πατριαρχείο Μόσχας έγινε Αντικανονικώς, όπως προκύπτει από τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο Περί Παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου Καθεστώτος στην Εκκλησία της Πολωνίας.
Η κατά το έτος 1688 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Έγγραφη Αποδοχή της δημιουργηθείσης πραγματικής καταστάσεως υπό την προϋπόθεση της διατηρήσεως της αυτοτελείας του Μητροπολίτου Κίεβου, ο οποίος έφερε τον τίτλο του Εξάρχου του Οικουμενικού Θρόνου, τελεί υπό την Αίρεση της Τηρήσεως των Συμφωνηθέντων. Εφόσον τα Συμφωνηθέντα δεν Τηρηθούν, ο Παραχωρών την Κανονική Δικαιοδοσία έχει το Δικαίωμα να Ανακαλέσει την Πράξη Παραχωρήσεως της Κανονικής Δικαιοδοσίας και να επαναφέρει την Κανονικότητα.
Τα Δικαιώματα που Αναγνωρίζει το Κανονικό Δίκαιο, ιδίως αυτά, των οποίων η άσκηση προληπτική ή κατασταλτική αποσκοπεί στην Διαφύλαξη της Κανονικότητος, δεν υπόκεινται σε Παραγραφή. Και όπου ο κανονικός Νομοθέτης θέλησε να Θεσμοθετήσει την Παραγραφή Δικαιώματος, το έπραξε ρητώς. Αυτό προκύπτει στην περίπτωση του Θεσμού της χρησικτησίας ως πρωτότυπου τρόπου κτήσεως Δικαιωμάτων Κανονικής Δικαιοδοσίας επί Εκκλησιαστικής Περιφέρειας, όπου κατ’ επιρροήν του Ρωμαϊκού Δικαίου, η Εκκλησία θέσπισε τον 17ο Κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (εδ΄ α΄), κατά τον οποίο Εκκλησιαστική Περιφέρεια που κατέχεται από κάποιον Επίσκοπο επί τριάντα έτη περιέρχεται μετά την Παρέλευση της Περιόδου αυτής «Κανονικώς» υπό την Κανονική Δικαιοδοσία του κατέχοντος Επισκόπου, παραγραφομένων κατ’ αυτόν τον τρόπο των Δικαιωμάτων Κανονικής Δικαιοδοσίας του «Κανονικού» Επισκόπου: «Τὰς καθ᾿ ἑκάστην ἐπαρχίαν ἀγροικικὰς παροικίας, ἢ ἐγχωρίους, μένειν ἀπαρασαλεύτους παρὰ τοῖς κατέχουσιν αὐτὰς Επισκόποις, καὶ μάλιστα εἰ τριακονταετῆ χρόνον ταύτας ἀβιάστως διακατέχοντες ᾠκονόμησαν. Εἰ δὲ ἐντὸς τῶν τριάκοντα ἐτῶν γεγένηταί τις, ἢ γένοιτο περὶ αὐτῶν ἀμφισβήτησις, ἐξεῖναι τοῖς λέγουσιν ἠδικεῖσθαι, περὶ τούτων κινεῖν παρὰ τῇ Συνόδῳ τῆς Επαρχίας» (βλ. το κείμενο σε Α. Βαβούσκου, Κώδικας Νομοκανονικός. Ιεροί Κανόνες – Βυζαντινό Δίκαιο – Κανονικά Παραπτώματα, εκδ. Μέθεξις, Θεσσαλονίκη 2016, σ. 28).
Στην περίπτωση της προσαρτήσεως της Μητροπόλεως Κιέβου από το Πατριαρχείο Μόσχας δεν μπορεί να θεμελιωθεί ισχυρισμός από το τελευταίο περί κτήσεως Δικαιώματος Κανονικής Δικαιοδοσίας επί της ως άνω Μητροπόλεως από χρησικτησία, λόγω παρελεύσεως τριάντα ετών Διαποιμάνσεώς της. Και τούτο, διότι για να επέλθει κτήση Εκκλησιαστικής Περιφέρειας διά χρησικτησίας (βλ. 'Αρθρο μου σε www.orthodoxia.info/news στις 29.8.2016) απαιτείται: α) Ύπαρξη Επαρχίας που δεν Διαποιμαίνεται από τον «κανονικό Επίσκοπο», β) η Επαρχία αυτή να κατέχεται (Διαποιμαίνεται) από άλλον Επίσκοπο, πλην του «κανονικού», γ) η κατοχή (Διαποίμανση) αυτή να ασκείται επί τριάντα έτη αβιάστως, δηλαδή χωρίς καμία όχληση ή διαμαρτυρία την περίοδο αυτήν από τον «κανονικό» Επίσκοπο και δ) ο κατέχων την «αδέσποτη» Περιοχή Επίσκοπος να την Διαποιμαίνει με καλή πίστη, δηλαδή να μην αγνοεί από βαρεία αμέλεια, ότι η Περιοχή αυτή δεν είναι «αδέσποτη» και ότι διαποιμαίνεται κανονικώς από τον «κανονικό» Επίσκοπό της, διότι σε αντίθετη περίτπωση οι δικές του ενέργειες κατατείνουν στην θεμελίωση του κανονικού παραπτώματος της εισπηδήσεως.
Και όπως προκύπτει από την Αναφορά στον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο Περί Παραχωρήσεως Αυτοκεφάλου Καθεστώτος στην Πολωνική Εκκλησία υπήρχε Κανονικός Επίσκοπος στη Μητρόπολη Κιέβου, η δε Ρωσική Εκκλησία όταν την έθεσε υπό την κατοχή της, γνώριζε ότι υπήρχε κανονικός Επίσκοπος, παρά ταύτα την έθεσε κατά «βιαίως» υπό την κανονική Δικαιοδοσία της. Στην συνέχεια, δε, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Συνήνεσε στην Παραχώρηση υπό όρους προς αυτήν της κανονικής Δικαιοδοσίας της Μητροπόλεως Κιέβου, Αναιρουμένης κατ’ αυτόν τον τρόπο κάθε περιπτώσεως για τυχόν επίκληση από το Πατριαρχείο Μόσχας κτήσεως της κανονικής Δικαιοδοσίας της Μητροπόλεως αυτής διά χρησικτησίας
Συνεπώς, ζήτημα κτήσεως της κανονικής Δικαιοδοσίας επί της Μητροπόλεως Κιέβου από το Πατριαρχείο Μόσχας δεν τίθεται.

Κατόπιν τούτων, το Οικουμενικό Πατριαρχείο:

Λόγω της μη τηρήσεως των Συμφωνηθέντων, γεγονός που συνιστά λόγο Ασκήσεως του Δικαιώματος Ανακλήσεως της Πράξεως του 1688

Λόγω του απαραγράπτου χαρακτήρα του Δικαιώματος αυτού δύναται:

α) Προς Αποκατάστασιν της κανονικής Τάξεως να Ανακαλέσει με Νεότερη Απόφασή του την Έγγραφη Παραχώρηση Δικαιωμάτων κανονικής Δικαιοδοσίας του 1688 λόγω μη Τηρήσεως των Συμφωνηθέντων, επαναφέροντας την πάλαι ποτέ Μητρόπολη Κιέβου και πάλι στην κανονική Δικαιοδοσία του,

β) Να προχωρήσει στην συνέχεια στην Αποκατάσταση της Ενότητος του Ποιμνίου μέσω της Εκλογής Προκαθημένου (Μητροπολίτου ή Αρχιεπισκόπου) και της Ανασυνθέσεως μιας νέας Τοπικής Συνόδου και

γ) Όταν ολοκληρωθεί η Αποκατάσταση της κανονικότητος και της Ενότητος του Ποιμνίου, να προχωρήσει στην συνέχεια στην Παραχώρηση Αυτοκεφάλου Καθεστώτος.








το όνομα σου*

διεύθυνση email*

σχόλια*
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτές τις ετικέτες HTML:<p> <u> <i> <b> <strong> <del> <code> <hr> <em> <ul> <li> <ol> <span> <div>

Κωδικός επικύρωσης*
 
σχόλιο σημείωση



Οι όροι χρήσης που ισχύουν για τη δημοσίευση των σχολίων

Κάτωθι των περισσοτέρων κειμένων του διαδικτυακού τόπου παρέχεται η δυνατότητα υποβολής σχολίων από τους χρήστες/ επισκέπτες. Η δυνατότητα αυτή είναι καταρχήν ελεύθερη. Ωστόσο, η συντακτική ομάδα δύναται να προβεί άμεσα και χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση ή αιτιολόγηση, στη διαγραφή οιουδήποτε σχολίου κρίνει ότι είναι εκτός του δεοντολογικού πλαισίου, των στόχων και των υπηρεσιών του διαδικτυακού τόπου, ειδικά δε εάν αυτό είναι υβριστικό, ειρωνικό, έχει στόχο να προσβάλλει τρίτο πρόσωπο ή την ιστοσελίδα.

Σε καμία περίπτωση ο διαχειριστής του διαδικτυακού τόπου δεν υιοθετεί, ενστερνίζεται, αποδέχεται ή εγγυάται την αλήθεια των προσωπικών σκέψεων, αντιλήψεων και πληροφοριών, οι οποίες εκφράζονται από τους επισκέπτες / χρήστες της ιστοσελίδας.

Με την αποστολή ενός σχολίου αυτόματα αποδέχεστε τους όρους χρήσης.

Η συντακτική ομάδα του Ουράνιες Σκέψεις









Πρόσφατες δημοσιεύσεις



Αναζήτηση



ΑΡΧΕΙΟ



ΘΕΜΑΤΑ





Αρθρα

Ορθόδοξοι προορισμοί











Διαφημίσεις